A mini story by :

[link]

Tek Adım

Çok uzak değildi yaşam, bir adım ötede öylece bekliyordu! Bana düşen yalnızca o adımı atip,bir kaç saniyeliğine gözlerimi yaşanırlığa kapamaktan ibaret, soluyorum soluyorum...
Tedirginliğin hep daimi sebebi olan o adım kadar yakın değil yaşam,o adıma kadar bile gelemeyen cesaretim,.Çok mu yorgun düşmüştü vakti zamanında buralar gerçekten huzur doluyken ışıltısından? Ya da çok mu soldun,solduk ,erkenlice?

Hep pozitif olmaktan bahsederken, rüzgarın minik çıtırtısını duydukça bu adımlık pencereden uzandım hayata! Hep yalnızdım ve fakat hürdüm dedim ya ,tüm o pas izleri içimden akip gelenlerdi hani ,o zamanlar menekşe saksılarımızın arasında mutlu mesut çay içerdik.İçim kanadıkça şimdi,
bu adım bile atamadığım duvar ağlıyormuş , aylardır öyle sesleniyor.Ben yeşeremedikçe, o da soluyor ve gittikçe uzaklaşıyor.''Her biri bir yaşam belirtisi'' demiştin bir keresinde, nasıl da gururlanip yükselmiştim.Bende eklemiştim hatta ''Her biri bizim kadar güçlü''.Ama olmadı ,bu adımlık mesafede bak kalan benim,sen gittin ve eğer hala daha,birazcık da olsa sevimliyse bu solgun duvar benim o bir adımı atabilme umudum olduğundan !

Bir gün,habersiz geldiğinde şöyle demişsin''Ne içerdesin ne de dışarda,bu nasıl bir oyun oynadığın?''

Sen,o geldiğin gün zırvalarken ben tam olarak gri kapımızın arkasında ,kapının soğuk ve baskın metalini bile algılayamaz halde oturuyordum.Fakat o gün düşündüğüm şey asla sen değildin!
Canım fena halde mürdüm eriği istemişti ve ben acaba hamile miyim diye düşündüm.Çünkü hava çok soğuktu ve ben erik sevmezdim! Hatta daha önce yememiştim,tadını bilmiyordum ve tüm bunları düşünmek zamanımı oldukça alıyordu.Sen orda yalnızca eskiyen gözlerle dikilirken ben yerde büyük bir savaş veriyordum , o eriğe ulaşmalıydım fakat o tek korkunç adımı nasıl atip kendimi bir adım ötedeki yaşama atabilirdim?

Boşversene...

Erik sevmem ben.Seni de sevmedim.Korktum ama,seni de sevmediğim halde bir gün fena halde canım çeker mi?
Sanmıyorum dedim hafifçe gülerek ama bu gülmek değil de daha çok dışarı doğru ''boğamsı'' bir nefes püskürtmek oldu.

---------------------

İşte hayat bu iki belirsizlik arasında gitti geldi.Sen uzaklaşıyordun oysa ben tek bir adım bile atamıyordum.Halim ,bitkin ve solgun bir siyah-beyaz fotoğraf karesinde zorla gülümseyen kalbi kırık asil kadınınkinden farksızdı ve ben üşüyordum...