Sessizlik artıyor, sesler bulanıklaşıyor, son gemi sessiz ama net bir şekilde demir alıyor kan kırmızı ufka doğru...

Dünya değişik bir yerdi. Her mutluluk onu kaybetmenin getireceği acıyı düşündürüyor, bu da dolayısıyla mutsuzluğu doğuruyordu. Doğurganlık her zaman bereket anlamına gelmiyordu mitolojideki gibi. Hayat zaten anlatılanlardan okunulanlardan pek farklıydı. Hayat acımasızdı. Hayat boştu. Hayat anlamsızdı. Hayat bombok bir yerdi. Kurtuluyorum. Kırmızı sıvım bile kalmıyor. Hem ışık falan da gördüğüm yok...

Ölümün nefesi hiçlik kokuyor, yaşam nefessiz kalıyor...

Diyecek söz kalmıyor geriye, zaten yazacak mürekkep de bitiyor. Kan kalmıyor kalemin içinde. Bir kalem gibiydim, kalem yazar da ne yazdığını bilmez ya; ben de yaşıyordum ama ne yaşadığımı bilmiyordum. Tükenmez sandığımız, tükenmez gibi yaşadığımız yaşamın aslında tükenebilir oldğunu kanıtladım bir kaç saniye önce. Öld.......


Fatih Gürçay


^SON